In The Culting of America (2026) omschrijft organisatiepsycholoog en sekte-overlevende Daniella Mestyanek Young een sekte aan de hand van tien kenmerken, hier in eigen woorden samengevat. Bij elk kenmerk staat hoe het in het tainoïsme zichtbaar is.
Een charismatische leider
De groep volgt een leider wiens gezag rust op persoonlijke aantrekkingskracht, niet op een ambt waarvoor verantwoording wordt afgelegd.
Charismatische “chiefs” en “caciques”, met titels die de groepen zelf hebben bedacht, en een onduidelijke hiërarchie. In het tainoïsme wordt het taino-concept ook voorgesteld als een charismatische leider, via “de voorouders”.
Een heilige aanname
De groep is gebouwd rond een kernovertuiging die leden niet mogen betwijfelen.
Dat een ononderbroken taino-volk heeft overleefd en dat de leden ervan afstammen: een fantasie van geheime afkomst, vijfhonderd jaar verborgen in de bergen, gesteund door een DNA-studie onder 94 mensen die in tainocentrische kringen en in de academische wereld wordt herhaald als “60% van alle Puerto Ricanen” (zie vraag 6).
Een hogere missie
De groep streeft een doel na dat wordt voorgesteld als groter dan welk leven ook.
“Wij bestaan”, “survivance”, “wij zijn er nog”: leuzen die de weg vrijmaken voor het idee dat de “erkenningsinspanningen” van taino-groepen kunnen slagen, federale erkenning als inheems-Amerikaanse stam via het Office of Federal Acknowledgment en internationale erkenning via de Verenigde Naties (zie de Tijdlijn, 1998), terwijl het papieren spoor van het taino-concept niet verder teruggaat dan de twintigste eeuw (zie de Tijdlijn, 1903–04 en 1916).
Zelfopoffering
Van leden wordt verwacht dat zij de groep boven hun eigen behoeften stellen.
In het tainoïsme gaat taino altijd vóór het eigen morele kompas, om het taino-concept tegen elke prijs vooruit te helpen.
Beperkte toegang tot de buitenwereld
Contact met mensen, informatie en identiteiten van buiten wordt beperkt.
Het tainoïsme ontmoedigt contact met mensen, informatie en identiteiten buiten het taino-geloofssysteem. Volgelingen worden geïsoleerd van het echte Boricua- en Caribische erfgoed; primaire bronnen worden gedemoniseerd en in diskrediet gebracht, en lager gewaardeerd dan tainocentrische secundaire en tertiaire bronnen. Familieleden die het taino-concept aanvechten worden “gekoloniseerd” genoemd, en echtgenoten die niet meegaan in het taino worden “niet steunend” gevonden. Is de tainoïst eenmaal verlost van een “niet steunende” partner of ouder, dan wordt trouwen met iemand van een federaal erkende stam aangemoedigd als manier om te “dekoloniseren”.
Een eigen insiderstaal
De groep ontwikkelt een eigen woordenschat die aangeeft wie erbij hoort.
De taino-taal, die per taino-groep verschilt bij elke groep die een taino-taalboek heeft uitgegeven. Een rekruut die belangstelling toont voor de taal stijgt in het tainoïsme door haar te leren: hoe meer van de taal iemand leert, hoe meer aanzien hij in tainocentrische kringen krijgt als meer “taino”. Andere insiderstermen zijn “stam”, “inschrijving” (“enrollment”) en “caciques” (zie de Tijdlijn, 1998).
Wij tegen zij
De wereld wordt verdeeld in insiders en buitenstaanders, en die grens wordt bewaakt.
De wereld wordt verdeeld in de “gekoloniseerden” (niet-taino’s) en taino’s die “opnieuw verbinding maken” met hun taino-cultuur. De grens wordt fel gehandhaafd door wie het oneens is publiekelijk te schande te zetten en door tainoïsten af te schermen van elke externe bron die het taino-concept aanvecht.
Uitgebuite arbeid
Het werk van leden wordt genomen zonder eerlijke tegenprestatie.
Van tainoïsten wordt verwacht dat zij het taino-concept online en offline beschermen, het op scholen en werkplekken invoeren, en powwows en tainocentrische evenementen bijwonen, er werken en ze promoten, allemaal zonder vergoeding.
Hoge kosten van vertrek
Vertrekken kost een lid relaties, identiteit of positie.
Uittreden uit het tainoïsme kost iemand de gemeenschap die hij vertrouwde en de relaties die hij daarin opbouwde, zijn persoonlijke identiteit en zijn positie, inclusief de steun van organisaties als inheemse, inheems-Amerikaanse taino.
Het doel heiligt de middelen
Elke methode is aanvaardbaar als zij het doel dient.
Historische verslagen die zijn herschreven om taino in te voegen waar het origineel het nooit gebruikte, zoals bij Enriquillo (zie het Archief).